Dommelen dooit

Het is zaterdag 14 januari, de dag begint met een sneeuwbui, de tuin, de straat en auto’s worden wit. Ik wil naar buiten, wandelen in de sneeuw, na een zeer hectische werkweek is wandelen heerlijk ontspannend. Hans is niet zo van het wandelen en blijft thuis achter zijn computer. Ik ga, nadat ik de vogels in de tuin gevoerd heb, een blokje om en loop bewapend met mijn kleine camera richting de Keersop.

   

Een paar straten bij mij vandaan staat een mooi boerderijtje, altijd een mooi thema voor een winterfoto, de poort en de beukenboog zijn inderdaad rustiek in de sneeuw. Verder naar de Keersop waar het duidelijk al hard dooit,  het regent dooidruppels.

   

De Keersop stroomt heerlijk rustig en spiegelt mooi de bomen langs de kant, ik ben benieuwd of het loopbruggetje van Staatsbosbeheer te bereiken is.  Ik wandel verder over de Keersopperdreef.

Het schiet niet erg op met wandelen, om de haverklap sta ik stil om een foto te maken, wat is het hier mooi. Ik zie zelfs een klein stukje regenboog. Als je goed kijkt op onderstaande foto zie je deze iets onder het midden .

Het Keersopperdreef is rustiger, bijna geen verkeer en dat wandelt een stuk fijner.

Gelukkig maar, want als je hier aan de kant moet springen, spring je of in de modder of in de beek….

   

Halverwege sla ik af van de verharde weg en loop het gebied van Staatsbosbeheer in. Dit stuk van de wandeling wordt een test voor mijn oude wandelschoenen; zijn ze nog modderdicht?

De blubber neemt toe als je verder over het pad richting het  riviertje wandelt. Weinig medewandelaars, ik kom alleen een minder vriendelijke jogger tegen, pratend tegen zichzelf, te geconcentreerd om te groeten.

Ik hoor een specht! snel de instelling van mijn camera op filmstand draaien.

Kijken of het lukt om dat geluid vast te leggen. Matig, maar je hoort wel mooi hoe het dooiwater van de bomen in het water valt, klinkt als regen. Een goede luisteraar hoort de specht zacht roffelen.

 

Grappig effect als je op dezelfde plek een foto maakt met de zon mee en er tegen in, het levert een totaal andere sfeer foto op. De zon duwt op de rechter foto alle kleur weg. Maar mijn oude “batjes” zijn nog waterdicht, ik stond hier bijna tot mijn enkels in de prut. Tja, alles voor een mooie foto 🙂

Verder naar het smalle bruggetje dat ze zo hebben aangelegd dat er geen fietsers gebruik van kunnen maken. Ze hadden wel het trapje wat breder mogen maken, of word ik oud? Zal wel… 🙂  Aan deze kant valt het wel mee, maar aan de overkant waren de brede stenen op….

Aan de overkant wandel ik verder richting bewoonde wereld. Een wandelaar met twee helden (blaffende Jack Russeltjes) loopt me tegenmoet, maar veel meer als een beetje lawaai is het niet. Ook die zijn blij met de sneeuw.

De zon zorgt ervoor dat de sneeuwkristallen gaan schitteren. Soms lijkt het net of er een kralenketting tussen de takjes is gevallen.

Verder langs de volkstuintjes en het paardje.

   

Het was maar een klein ommetje maar heeft mooie foto’s opgeleverd. Ik was blij dat het lukte om te fotograferen met handschoenen aan, ik ben een zeur als het om koude handen gaat. Net als mijn vader kan ik daar absoluut niet tegen.

Gauw naar Hans om mijn foto’s te laten zien en samen een lekker bakje koffie drinken.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *